Für Elise

Ik snap dat mensen zich in deze coronatijd mogelijk vervelen, of nee, ik snap het eigenlijk niet. Maar feit is dat de buren dagelijks urenlang piano spelen. Zij vervelen zich dus niet. 

Voor de honderdste keer hoor ik het intro van Für Elise. Het komt zelfs terug als een soort reclametune in mijn dromen, die beginnen dan ook steeds meer op nachtmerries te lijken.

Steevast loop ik met oordoppen in door mijn huis. Of ik zet de stereo op tien en de tv op het geluidsniveau van dove bejaarden.

Ga ik werken, of nee, eigenlijk probeer ik te werken, dan complementeer ik mijn oordoppen met een noise reduction koptelefoon, plus nog een extra koptelefoon. Binnenkort komt er een pakket van firma Het gevoelig oortje met gehoorkappen, je kent ze wel, van die stratenmaker met de trilplaat.

Schiet me trouwens net te binnen dat ik al een tijdje geen keyboard meer heb gespeeld. Dat ding zit echt vol met geluiden, gierend scheuren kun je erop. Misschien moet ik dat weer eens oppakken en dan eens spelen zonder koptelefoon. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *