Tagarchief: Joop de Poedel

Je weet er is maar één Joop, dat is Joop de poedel.
En er is maar één Jaap, je weet wel die zich laat doodschudden en daarna aflikken.

Maar nu blijkt er ook een Jaap de tweede te zijn.
Die laat zich niet doodschudden. Aflikken heeft Joop wel geprobeerd, maar hij kwam niet verder dan de oksels.

Jaap de tweede ziet er heel anders uit, veel groter en hij heeft een heel lange nek. Joop en Jaap twee hebben wel allebei een toefje op hun hoofd. Misschien schept dat een band?

Het zal allicht aan mijn goedkope kledingstijl liggen, dat zodra ik thuiskom en mijn jas uitdoe, mijn coltrui zich dramatisch aan mij vastklampt en zich knetterend rond mijn middel windt.
Ook mijn haar is zo blij weer thuis te zijn dat het extatisch in de lucht springt.

Gelukkig ben ik niet de enige, als ik Joop naast me zie in een aureool van zwevend haar.

Het is uiteindelijk allemaal iets anders gelopen.

Eerst was er de teleurstelling. Want er wordt je van alles voorgespiegeld, bèrgen met sneeuw. Dagenlang kijk je er naar uit, je stelt je erop in, doet inkopen, treft voorbereidingen.
En dan, geen sneeuw. Wat aangevroren condens, dat was alles. Het waaide niet eens!

Maar toen ging het vriezen. Niet dat ik daar op zat te wachten, maar als het dan zo is, laten we ervan profiteren.
Joop ziet er weinig voordeel in. Na 10 minuten buiten gaat hij steeds sneller lopen met afwisselend hinkend opgetrokken pootjes. Ik dacht eerst nog het is plezier, maar het zijn bevroren tenen.

Laatst kwam ik een vrouw tegen die vroeg ‘Is het een mannetje?‘.
Ja ja‘, antwoordde ik, ‘Joop de poedel is erg op de geurtjes’.
Waarna de vrouw een verhaal begon over hun Hector en dat ze het zo zielig vonden dat hij steeds maar aan het fietsen was. Ik knikte begrijpend terwijl mijn hersenen razendsnel schakelden en ik antwoordde ‘Gelukkig heeft Joop daar zelden last van, hij likt alleen af en toe een lantarenpaal af‘.